klub piłkarski, grający obecnie w Primera División (I liga hiszpańska)i mający siedzibę w Madrycie, stolicy kraju. Swoje domowe mecze rozgrywa na stadionie Estadio Vicente Calderón, który może pomieścić niespełna 55 tysięcy widzów. Zespół Atlético należy do najbardziej utytułowanych w Hiszpanii. Dziewięciokrotnie wywalczył mistrzostwo Hiszpanii oraz tyle samo razy zdobywał Puchar Hiszpanii. Osiągał także sukcesy w europejskich pucharach: w 1962 roku wygrał Puchar Zdobywców Pucharów, a w 1974 roku grał w finale Pucharu Mistrzów. W tabeli wszech czasów ligi hiszpańskiej Atlético zajmuje 5. miejsce za Realem Madryt, FC Barcelona, Athletic Bilbao i Valencią CF.
W swojej historii Atlético nosiło wiele przydomków, jak np. Los Colchoneros (w dosłownym tłumaczeniu wytwórcy materacy), gdyż pierwsze koszulki klubu przypominały wzór materaca. W latach 70. piłkarzy madryckiego klubu nazywano Los Indios. Wówczas w kadrze drużyny Atlético widniało wielu zawodników z Ameryki Południowej. Natomiast z powodu barw klubowych (koloru czerwonego i białego) Atlético nazywa się też Los Rojiblancos, czyli czerwono-biali.
W 1960 roku Daucik nie odniósł sukcesu w lidze i doprowadził drużynę Atlético do 5. miejsca w lidze. Zespół Los Colchoneros doszedł jednak do finału Pucharu Hiszpanii i w nim spotkał się z Realem Madryt. Po golach Miguela Jonesa, Joaquina Peiró i Enrique Collara czerwono-biali wygrali 3:1 i po raz pierwszy w historii sięgnęli po hiszpański puchar.
W 1960 roku drużynę przejął hiszpański szkoleniowiec José Villalonga, który poprzednio trenował Real i zdobył z nim w 1956 i 1957 roku Puchar Mistrzów. Villalonga wywalczył z Atlético wicemistrzostwo kraju, a w Pucharze Króla doprowadził zespół do zwycięstwa nad Królewskimi. Piłkarze Los Rojiblancos tym razem zwyciężyli 3:2 – dwie bramki zdobył Peiró, a jedną José Mendonça. W sezonie 1961/1962 Atlético wystąpiło w rozgrywkach powstałego rok wcześniej Pucharu Zdobywców Pucharów. W rundzie eliminacyjnej Hiszpanie okazali się lepsi od francuskiego CS Sedan (3:2, 4:1), w pierwszej rundzie wyeliminowali angielski Leicester City (2:0, 1:1), by potem kolejno uporać się z Werderem Brema z RFN (3:1, 1:1) i Motorem Jena z NRD (4:0, 1:0). W finale Los Colchoneros trafili na włoską Fiorentinę. W pierwszym meczu na Hampden Park w Glasgow padł remis 1:1 po golach Peiró i Szweda Kurta Hamrina dla Violi. Do rozstrzygnięcia potrzebny był więc dodatkowy mecz, który na Neckarstadion w Stuttgarcie wygrali gracze Atlético. Dzięki golom Jonesa, Mendonçy i Peiró zwyciężyli 3:0 zdobywając tym samym pierwsze europejskie trofeum w swojej historii.
Joel Robles, Diego Godín, Antonio López (kapitan), Mario Suárez, Tiago Mendes, Filipe Luís, Adrián López, Eduardo Salvio, Radamel Falcao, José Antonio Reyes, Arda Turan, Paulo Assunçao, Thibaut Courtois, Gabi, Pizzi, Sílvio, Álvaro Domínguez, Koke, Juanfran, Luis Amaranto Perea, Diego, Joao Miranda, Jorge Pulido, Sergio Asenjo, Diego Costa.